Dobra, zły przykład.
Widzisz tamtego faceta? To jest uśmiech.
Nieżle.
Ale musisz poćwiczyć przed lustrem.
Chcesz jeszcze frytek?
Potrzebujesz pomocy?
Nie.
- Mam cię! - Nie prawda!
Nie uda nam się, co?
Wzajemne wyniszczanie leży w waszej naturze.
Tak. Podstawa, co?
Przestańcie albo wam nogi z tyłków powyrywam.
Muszę wiedzieć w jaki sposób powstanie Skynet.
Kto jest za niego odpowiedzialny?
Tym człowiekiem jest Miles Bennett Dyson.
Kto to jest?
Jest dyrektorem naczelnym biura projektów w Cyberdyne Systems Corporation.
Dlaczego on?
Za kilka miesięcy stworzy rewolucyjny typ mikroprocesora.
Mów. Co dalej?
W ciągu trzech lat Cyberdyne stanie się największym dostawcą...
dla wojskowych systemów komputerowych.
Wszyskie bombowce Stealth zostaną wyposażone w komputery Cyberdyne...
latając całkowicie bezzałogowo.
Kolejne loty są już całkowicie zaprogramowane.
W kongresie przechodzi ustawa o finansowaniu projektu Skynet.
System zostaje uruchomiony 4 sierpnia, 1997 roku.
Ludzkie decyzje przestają mieć wpływ na strategię obrony.
Skynet zaczyna się uczyć na poziomie geometrycznym.
24 sierpnia, o 2:14 czasu wschodniego Skynet staje się istotą świadomą.
W panice, ludzie próbują go wyłączyć.
- Skynet kontratakuje. - Tak.
Wystrzeliwuje rakiety na cele w Rosji.
Dlaczego atakuje Rosjan? Czyż nie są teraz naszymi przyjaciółmi?
Bo Skynet wie, że kontratak Rosjan...
wyeliminuje jego wrogów tutaj.
Jezu.
Jak dużo wiesz o Dysonie?
Mam szczegółowe dane.
Chcę wiedzieć wszystko.
Jak wygląda, gdzie mieszka, wszystko.
Miles.
Musisz pracować cały dzień?
Przepraszam cię kochanie ale to coś naprawdę daje mi kopa.
Miles jest niedziela, obiecałeś, że zabierzesz gdzieś dzieciaki.
Nie mogę.
Muszę się z tym zwijać.
Kochanie...To mi może umknąć.
Wiesz to zupełnie nowy model procesora.
Wiem, wiem mówiłeś mi.
To nowy model procesora rzeczy uczą się tak jak my.
Jest super przewodzący, w każdej temperaturze.
Komputera przeliczającego pakietowo.
Ale dlaczego jest aż tak cholernie ważny Miles?
Naprawdę potrzebuję to wiedzieć bo zaczynam myśleć, że oszaleję tutaj.
Kochanie jestem tak blisko.
Chodź.
Wyobraź sobie maszynę..
która nigdy się nie męczy, nie popełnia błędów..
pracuje bez przerwy..
Niesamowite.
Po co my się ożeniliśmy? Po co mamy dzieci?
Ty nas nie potrzebujesz.
Twoje serce i twój umysł jest tutaj.
Ale to cię tak nie kocha jak my.
Przepraszam.
Naprawdę.
Co myślisz o spędzeniu czasu ze swoimi dziećmi?
Zaczekajcie w samochodzie.
Wciąż jesteś narwana, Connor.
Ty też.
Hej, duży John.
Co słychać?
On jest w porządku, Enrique.
Jest ze mną.
To... Wujek Bob.
Wujku Bob, to jest Enrique.
Wujek Bob, co?
Ok.
Chcesz łyczka?
"Wujek Bob"?
Staliście się sławni w TV.
Cały czas pokazują ciebie, Johna i waszego dużego przyjaciela.
Gliny dostają szału szukając was.
Przyjechałam po moje rzeczy. Potrzebuję ubrań, żywności i ciężarówki.
Może jeszcze moje plomby?
Teraz, Enrique.
Wy dwaj, zajmijcie się bronią.
Chodźmy.
Moja mama zawsze...
myślała przyszłościowo.
Świetnie.
To moja najlepsza ciężarówka, ale brakuje silnika.
Masz czas żeby go wymienić?
Tak. Przekroczymy granicę kiedy się ściemni.
Enrique to niebezpieczne byście tu zostali. Wyjedźcie dziś wieczorem dobrze?
Dobra.
Spotkałem cię parę razy w życiu ale zdążyłaś mi je kompletnie spieprzyć.
Dorastałem w takich miejscach jak to...
więc myślałem, że właśnie w taki sposób ludzie żyją...
latają wszędzie helikopterami, wysadzając wszystko w powietrze.
Ale później poszedłem do normalnej szkoły.
Gdzie inne dzieciaki grały na Nintendo.
Czy wy się kiedykolwiek boicie?
Nie.
Nawet gdy umieracie?
Nie.
Nie odczuwasz żadnych emocji przy wyborze drogi?
Nie.
Muszę być w pełni funkcjonalny aż do zakończenia misji.
Nic innego nie ma znaczenia.
Tak, ja też muszę być funkcjonalny.
Jestem zbyt ważny.
To cały ty.
Większość facetów z którymi mama się zadawała to fiuty...
ale był taki jeden, nawet fajny.
Nauczył mnie grzebania w silnikach.
Przytrzymaj tutaj.
Mama jak zwykle wszystko schrzaniła.
Za każdym razem opowiadała im o Dniu Sądu...
i o tym, że kiedyś zostanę wielkim przywódcą.
Zawsze o tym gadała.
Klucz nasadowy, proszę.
Masz.
Chciałbym poznać swojego prawdziwego tatę.
Poznasz go.
Tak, pewnie tak.
Pewnie kiedy będę miał 45 lat.
Wysłano go w czasie do roku 1984.
O rany.
Nie było go jeszcze wtedy na świecie.
Można się trochę zawinąć.
- Drugi klucz.
Masz.
Mama była z nim tylko przez jedną noc.
Wydaje mi się, że ona wciąż go kocha.
Kilka razy widziałem ją jak płakała.
Oczywiście wszystkiemu zaprzecza, mówi że coś wpadło jej do oka.
Dlaczego płaczecie?
- Masz na myśli ludzi? - Tak.
Nie wiem.
Po prostu płaczemy...
wiesz, kiedy boli.
Ból powoduje płacz?
Nie ten ból. Inny.
Kiedy nic ci nie jest ale i tak cię boli.
- Kapujesz? - Nie.
W porządku gościu!
Przybij piątkę.
Wystaw tak rękę.
Dobra! Teraz uderz. Przybij piątkę. Zrób tak samo.
Ok, dobrze.
Ok, Teraz u góry.
Za wolno.
Żartowałem. Jeszcze raz.
Dobrze. Teraz ty.
Przybij piątkę.
Patrząc na Johna i tą maszynę, nagle coś sobie uświadomiłam.
Terminator nigdy się nie zatrzyma.
Nigdy go nie opuści, nigdy go nie skrzywdzi...
nigdy nie będzie na niego krzyczał, nigdy się nie upije i go nie uderzy...
albo będzie zajęty, żeby spędzić z nim trochę czasu.
Zawsze z nim będzie...
i umrze żeby go obronić.
Ze wszystkich tych facetów...
tylko ten robot, tylko ta maszyna...
byłaby idealnym kandydatem na ojca dla Johna.
W tym szalonym świecie...
to byłby najrozsądniejszy wybór.
Nie ma przeznaczenia.
Powiedziała, że macie jechać dalej na południe.
- Spotka się z wami jutro. - Mamo!
Mamo, zaczekaj!
"Nie ma przeznaczenia".
Nie ma przeznaczenia - sami decydujemy o naszym losie.
Mój ojciec jej to powiedział.
Tam w przyszłości, kazałem mu to zapamiętać, żeby jej to przekazał.
Nieważne.
Chodzi o to, że...
Przyszłość nie jest z góry ustalona.
Nie ma przeznaczenia bo sami decydujemy o swoim losie.
Ona chce zmienić przyszłość.
Chyba tak.
O cholera!
- Dyson. - Tak.
Na pewno. Miles Dyson.
Ona go rozwali.
Chodź! Jedziemy!
To jest taktycznie niebezpieczne.
Jedź szybciej.
T-1000 posiada te same dane co ja.
Wie to co ja wiem. Mógł przewidzieć ten ruch.
Nic mnie to nie obchodzi. Musimy ją powstrzymać.
Śmierć Dysona mogłaby zapobiec wojnie.
Nie ważne!
Niczego się jeszcze nie nauczyłeś?
Jeszcze nie wiesz czemu nie można zabijać ludzi?
Zrozum.
Może ciebie to nie obchodzi gdy ludzie giną.
Ale my wszyscy tego nie lubimy.
My to czujemy.
Cierpimy.
Boimy się.
Musisz się tego nauczyć. Ja nie żartuję - to ważne.
Danny, mówiłam ci żebyś poszedł do łóżka. Nie żartuję.
Jeszcze chwilę, mamo!
Danny, już pora!
Idź umyć zęby i kładź się spać.
Danny!
Tato!
Danny, uciekaj!
Miles?
- Tortsia, uciekajcie! - O mój Boże!
Zabierz Danny'ego i uciekajcie!
Uciekajcie!
O Jezu! Miles!
Tato! Danny!
Nikt się kurwa nie rusza!
Nie rób krzywdy tacie!
Kładź się na podłogę, suko.
Kurwa na podłogę ale już!
Z drogi!
Nie rób mu krzywdy!
Na podłogę, kurwa! już!
Pozwól chłopcu odejść.
Zamknij się. Zamknij się.
Stul pysk! Stul pysk!
To wszystko twoja wina, skurwielu.
- To wszystko twoja wina! - Co?
Nie pozwolę ci tego zrobić.
Cholera! Spóźniliśmy się!
Sprawdź co z tamtymi.
Mamo, spójrz na mnie.
Nic ci nie jest?
Ja prawie...
Wszystko będzie w porządku.
Coś wymyślimy. Dobrze?
Obiecuję.
Przyszedłeś żeby mnie powstrzymać.
Tak.
Kocham cię, John.
Zawsze cię kochałam.
Wiem.
Rana jest głęboka.
Kula nie uszkodziła kości.
Przytrzymaj tutaj. Ucisk powinien zatrzymać krwawienie.
Kim wy jesteście?
Pokaż mu.
Danny, chciałbym żebyś poszedł teraz ze mną. Pokaż mi swój pokój.
O mój Boże.
A teraz posłuchajcie mnie bardzo uważnie.
Terminator opowiedział Dysonowi o wszystkim.
O Skynecie. Dniu Sądu.
O wszystkim co miało się wydarzyć.
Nie każdego dnia człowiek dowiaduje się, że jest odpowiedzialny...
za śmierć trzech miliardów ludzi.
Całkiem nieźle to zniósł.
Chyba zaraz zwymiotuję.
Oskarżacie mnie o rzeczy...
których jeszcze nawet nie zrobiłem.
Skąd mogliśmy wiedzieć?
Tak.
Właśnie.
Skąd mogliście wiedzieć?
Takie kutasy jak ty...
zbudowały bombę wodorową.
Tacy jak ty...
ją zaprojektowali.
Myślicie, że jesteście tacy twórczy.
Nawet nie wiecie co to znaczy coś tworzyć...
Tworzyć nowe życie...
czuć jak się w tobie rozwija.
Jedyne co potraficie tworzyć to śmierć i zniszczenie.
Mamo!
Musimy być trochę bardziej konstruktywni. Dobrze?
Wciąż musimy temu zapobiec.
Ale myślałam...
Czy nie zmieniamy przyszłości już teraz? Tego jak się wszystko toczy?
Racja. Nie dokończę tego nowego procesora.
Nie teraz.
Zapomnę o tym. Wycofam się. Jutro złożę wymówienie.
To nie wystarczy.
Nikt nie może kontynuować twojej pracy.
Racja.
Musimy zniszczyć wszystko co mają w laboratorium...
wszytkie archiwa, dane z dysków...
wszystko.
Wszystko.
Już mi na tym nie zależy.
Chip.
- Wiecie o chipie? - O jakim chipie?
Trzymają go w Cyberdyne. Musi pochodzić z drugiego takiego jak ty.
Procesor z pierwszego Terminatora.
Skurwysyny! Wiedziałam!
Mówili żebyśmy nie pytali skąd go mają.
Te kłamliwe skurwysyny.
Naprawdę niesamowita rzecz. Bardzo zaawansowana.
Był uszkodzony.
Nie działał, ale podsunął nam wiele nowych pomysłów, idei.
Rzeczy bez których nigdy byśmy...
Moja cała praca jest na nim oparta.
Musi być zniszczony.
Możesz nas tam wprowadzić? Ominąć ochronę?
Tak mi się wydaje, tak. A kiedy?
Teraz?
Przyszłość, zawsze dla mnie wyraźna...
była teraz jak ciemna autostrada nocą.
Byliśmy teraz na nie zbadanym terytorium...
z każdym krokiem tworząc historię od nowa.
Cześć. Carl, tak?
To moi przyjaciele zza miasta. Myślałem, że może...
mógłbym ich zabrać na górę i trochę oprowadzić.
Panie Dyson, zna pan przepisy dotyczące wizyt.
Potrzebne jest specjalne zezwolenie na piśmie...
Nalegam.
Nawet o tym nie myśl.
W porządku.
Potrzeba dwóch kluczy, przekręconych jednocześnie, żeby otworzyć komorę.
Drugi jest w szafce w pokoju ochrony.
Gibbons?
Gibbons! Daj spokój, stary!
Nie możesz tak po prostu opuszczać stanowiska!
O cholera.
Moja karta powinna to otworzyć.
- Co jest? - Cholera.
Ktoś uruchomił cichy alarm.
Wszystkie drzwi w budynku zostały zablokowane.
Niczego teraz nie otworzymy.
Musimy wracać.
Nie!
Idziemy dalej, dobra?
Wy zajmijcie się laboratorium. Ja to otworzę.
- Wydaje mi się, że to ten facet z wiadomości. - Tak.
On i ta kobieta.
Po prostu przyślijcie wszystkich, i to już.
Mam osobisty kod do laboratorium. Może jeszcze zadziała.
Nic z tego.
Pozwól, że spróbuję mojego.
John, ogień!
Stój! Nie możesz tam wejść.
Ogień uruchomił halonowy system przeciwpożarowy.
Musisz poczekać, aż gaz opadnie.
Załóżcie to.
Dobra. Bierzmy się do roboty.
Do wszystkich jednostek, niezwłocznie udać się na...
2144 Kramer Street, budynek Cyberdyne.
Pierwszy podejrzany to biała kobieta...
nazwisko Connor, imię Sarah.
Zbiegła zeszłej nocy ze Szpitala Stanowego w Pescadero.
Podejrzany numer dwa: Biały mężczyzna odpowiadający rysopisem osobnikowi...
Wszystkie dyski do mojego biura. przy tamtych.
Przy moim biurku.
Przy procesorze po lewej.
Wysadzimy je.
Czy mogę?
Przepraszam!
Czy mogę pożyczyć tę rzecz?
Pracowałem nad tym kupę lat.
Powtórz lokalizację.
2111 Kramer.
Podejrzani są uzbrojeni i bardzo niebezpieczni!
W porządku.
7-2-5-6.
Tak!
Łatwa forsa.
O cholera. Nie dobrze. Nie dobrze.
Jak nam idzie?
Główny przewód jest już podłączony.
Jeszcze jedna beczka, jakieś dwie minuty.
- Jak to zdetonujemy? - Zdalnie.
Bułka z masłem.
- Mamy towarzystwo. - Policja?
- Ilu? - Chyba wszyscy.
Idźcie. Ja tu dokończę.
Chodź.
Ja się zajmę policją.
Zaczekaj! Przysięgałeś!
Zaufaj mi.
Ty, przy oknie!
Rzuć broń i połóż ręce na głowie!
Jasna cholera!
On ma mini-guna!
ZABICI LUDZIE 0.0
Ognia!
Jednocześnie, na lewo.
Raz, dwa, trzy, już.
Żeby to wyciągnąć trzeba...
Teraz trzymamy Skyneta za jaja.
Spadamy.
Wstrzymać ogień!
- Gotowi ? - Gotowi.
Pora iść.
Już.
Weź to. Użyją gazu.
Przygotujcie się przy drzwiach. Miles, podaj mi detonator.
Mamo! Mamo!
Cholera!
Jest w oczyszczalni. Stamtąd nie ma wyjścia.
Padnij!
Nie wiem jak długo jeszcze to utrzymam.
Wycofać się!
Wszyscy wychodzić!
Wycofujemy się! Już!
Mamy tu prawdziwe pole bitwy!
Zamknij oczy.
Zostańcie tu. Zaraz wrócę.
Na podłogę! Twarzą do ziemi!
Na podłogę! Już!
Dobra, rozwalić go!
Masz, potrzymaj.
Jasna cholera!
Jedź!
Cholera!
Wysiadaj.
Posłuchaj.
Cokolwiek się stanie, masz zostać pod tymi kamizelkami.
- Zrozumiałeś? - Tak.
W porządku.
Zbliża się helikopter!
To on.
Cholera!
Nie wychylaj się!
A niech mnie!
Nic panu nie jest?
Szybciej, mamo, musimy wysiadać.
Weź strzelbę.
Jesteście ranni?
O cholera.
Cholera! Szybciej, mamo. Chodź!
Potrzebny nam pański samochód.
Szybciej!
Co do...
- Mocno krwawię. - Uciskaj.
To powinno pomóc.
Zbliża się.
Przyciśnij trochę!
- To jest maksymalna prędkość tego pojazdu. - Szybciej to ja biegam!
Zbliża się z prawej.
Uwaga! Uważaj!
- Prowadź. - A ty gdzie się wybierasz?
Zjedź z autostrady.
Cholera!
Trzymajcie się!
Nie zatrzymuj się!
Jedź prosto!
Uważaj!
Wypierdalać stąd, ale już!
Wynosimy się! Szybciej!
Hasta la vista, baby.
Nie mamy zbyt wiele czasu.
Chodźmy.
Musimy się stąd wydostać.
No dalej! Wstawaj!
Daj mi strzelbę.
Oprzyj się na mnie.
Szybciej!
Dalej, mamo.
Wstawaj!
Tędy.
Czekaj! Nie tędy. Tu jest za gorąco.
Wracajmy.
- Idźcie. Uciekajcie. - Nie! Musimy trzymać się razem.
John, musisz już iść. - John!
- Idź! Teraz! - Nie!
Cholerne schody.
Wstawaj.
Chodź, mamo. Trzymam cię.
Złap łańcuch. Chwyć go.
Złap go!
Mamo! Chodź!
Chodź! Mamo!
Zawołaj Johna.
-Nie. -Wiem, że to boli.
Zawołaj Johna.
Zawołaj Johna teraz.
Spierdalaj.
ZASILANIE AWARYJNE
Pomocy!
John! Pomocy!
Mamo.
Pomóż mi.
Odsuń się, John.
Strzelaj!
Padnij!
Wstań.
Jasna cholera.
Potrzebuję wakacji.
Czy to nie żyje?
Został zlikwidowany.
Czy to też się tam roztopi?
Tak. Wrzuć to.
Chip też.
To już koniec.
Nie.
Jest jeszcze jeden chip.
I on też musi zostać zniszczony.
Masz.
Nie mogę się sam zniszczyć. Musicie mnie tam opuścić.
Nie!
-Przykro mi, John. - Nie! - Naprawdę.
Nie, wszystko będzie dobrze. Zostań z nami.
- Wszystko się ułoży. - Muszę odejść.
Nie, nie rób tego. Proszę, nie odchodź.
Muszę odejść, John.
Nie, zaczekaj.
Nie musisz tego robić.
Przykro mi.
Nie, nie rób tego! Nie idź!
To się musi tutaj skończyć.
Rozkazuję ci nie iść!
Teraz już wiem dlaczego płaczecie.
Ale to jest coś, czego ja nigdy nie będę mógł robić.
Żegnajcie.
Przed nami nieznana przyszłość.
Pierwszy raz patrzę na nią z nadzieją.
Bo jeśli maszyna, Terminator...
zdolna jest docenić wartość ludzkiego życia...
to my też możemy.